Mutluluğa Yolculuk

BİRLİKTELİK Paradoksu

Mon, 25 May 2009 15:09:00 +0300

Rahat, huzur içinde yaşamayı kim istemez? İsteriz tabi. Hastalıklar, sakatlıklar, sorunlar yaşantımızı niye sarsın ki? Ama, gündelik yaşantılarımızda bize sürekli eşlik eder bu pürüzler. Daha verimli, daha doyumlu yaşayabilmenin önündeki engellerdir tüm bunlar.

Bir kez zihnimizi "sorunsuz yaşamaya" odaklandıralım. Asalak gibi hayatımıza yapışan türlü çeşitli problemleri sil baştan değerlendirelim. Gerçekten tüm bu parazit yaşantıları beraberimizde getirmek durumunda mıyız? Yoksa ortada bir "birliktelik paradoksu" mu var?

"Birliktelik paradoksunu" anlatmak biraz zor. Alışageldiğimiz paradokslardan değil bu. Ama adından başlayarak gidebiliriz. Bir kere bir "birliktelik" var. Yani, ana faktörün yanı sıra ona eşlik eden bir asalaklık durumu var. "Suyun ıslak olması" buna sembolik, güzel bir örnek. Islak olmayan bir su kurgulayamayız zihnimizde. Ana faktöre bağlı ya da ona sürekli eşlik eden ikincil faktörlerden söz ediyoruz. Bu faktör (ya da faktörler) istenen/ ya da istenmeyen, olumlu/ ya da olumsuz etkilerde olabilir. Önemli olan aralarında güçlü bağların olmasıdır. Bitkilerin yetiştiği bir ortamda böceklerin de olması gibi. Yaz aylarında sineklerin çoğalması gibi. Cep telefonlarının radyasyon taşıması gibi.

Eşlik eden faktörü sıyırıp atma imkanımız olabilir. Mutlak koşullardan bahsetmiyoruz. Tümüyle "tecrit" edebileceğimiz doğal ortamlar yok. Ortamın tümüyle "steril" olması çok zor. Oluşum, kendi doğallığı üzerine süregeliyor. Olağana meyil söz konusu. Örneğin insan vücudunda, vücudun kendi oluşumu dışında varolan ve yaşamlarını bedene bağımlı olarak sürdüren mikroorganizmalar var ve bunlardan tümüyle arınmamız mümkün değil. Eğer vücudu steril etmeye çalışırsak, vücudun da nor.. ( devamı )

Başarı İsteği

Mon, 25 May 2009 15:00:00 +0300

"Başarı", hayat akışımızda önemli bir unsurdur. Kişisel bütünlüğümüzde ve çevre ile ilişkilerimizde büyük rolü vardır. Ruhsal doyum ve daha mutlu yaşamak için de çok etkindir. Sağlıklı ortalama bir insan mutlaka yaşamında başarıyı ister/ arzular. Başarı, bir "can suyu" gibidir. Ruhu ve bedeni besler.

Kişilerin farklı "başarı" tanımları olabilir. Sahip oldukları donanım doğrultusunda hayatı algılayış şekline bağlı bir başarı tanımları olabilir ve dünyaya da bu başarı tanımı üzerinden bakalbilirler. Kimi maddiyatı ön planda tutar; para, mülk, gösterişi sağlayacak giyim, takı, eşya gibi aksesuarlara yüksek anlamlar yükleyebilir. Kimileri hırs, ihtiras, daha fazla yetki, daha parlak etiketler gibi erke bağlı başarılar peşinde koşabilir. Kimileri ise şevkat, beğeni, sevgi gösterisi, merhamet gibi duygu-yoğun hedefler peşindedir.

Kişinin beklentileri, "başarı"nın rengini ve içeriğini belirler. Başarıya giden yolda bir istek ve gayret olmak durumundadır. İleride bir ulaşılacak hedef vardır ve oraya gitmek için bir çaba, emek, gayret, istek, niyet koyulmalıdır ortaya.

Evet, kader akışı içinde zaman zaman çok parlak başarılar karşımıza çıkabilir. Ama eğer biz gerçekten arzulamamış ve kurgulamamış isek bu başarıyı ya yeterince görmez, ya da kıymetini bilmeyiz. Hayatımızda başarı ile interaktif bir etkileşim vardır. Bize sunulan bir kaynak vardır ve bizim buradan çekebildiğimiz "imkanlar" vardır. Belki bazen şansımızı zorlayıp kaynaktan daha fazla "imkan" çekebiliriz. Bazen de imkanlar bize gelirken/ sunulurken duyarsız davranırız ve pas geçebiliriz.

Zaman zaman durup kendi hayat envanterimizi sorgulamalıyız. Amaçlarımızda, isteklerimizde, dileklerimizde, memnuniyetimizde, ulaşmaya çalış.. ( devamı )

Arkadaşlarımı mim'liyorum ; -)

Wed, 13 Feb 2008 10:31:00 +0200

;- P : ) Sevim Saplar tarafından mim'lendim.
Konu şöyle:

1. Yakınınızda bulunan bir kitabı alın.
2. 161. sayfasını açın.
3. 2. paragafını bulun.
4. Blog sayfanıza yazın.
5. En güzel kitabı veya en güzel cümleyi bulup yazmayın! Sadece en yakınınızdaki kitabı!
6. 5 blog arkadaşınıza yollayın.

- Buluduğumuz an: En mutlu ve keyifli olmam gereken zaman. Rahat ve huzurlu olmalıyım.
- Geçmiş: Üzülüp hayıflanmak için değil, ders almak ve gelecekte aynı hataları yapmamak için incelemem ve değerlendirmem gereken zaman dilimi.
- Gelecek: Yaşantımı güvence altına almam, atacağım adımları hesaba katmam gereken zaman dilimi.

Mutluluğa Yolculuk (Selçuk Coşkun) 21.12.1995

ve ben sıramı diğer arkdaşlarım yansimalar, bengisuyum, beyazleke , mavidiyar, kamuranesen 'a devrediyorum. :)

.. ( devamı )

Ruhsal Ailem

Sat, 27 Dec 2008 13:05:00 +0200

Sanırım modern hayatın bize getirileri bunlar. Aynı ortamda yaşarken çok kişi ile sosyal ve duygusal çarpışmalara giriyoruz. Bu, daha çok sosyal bir yaratık olmamızdan kaynaklanıyor. Buna duygusal dalgalanımlarımız da eklenince benzer sahneler otomatik olarak yaşanıyor. Tabi önemli olan dengeleri çok iyi koruyabilmek. Aksi taktirde hayal kırıklıkları ve hüsran daha baskın çıkar.

Bir sezgiler ve duygular denizim var ve burayı sürekli olarak besliyor olmam gerek. Bazen sadece rüyalarda yaşıyorum olağan-üstü güzellikleri. Bazen de anlık duygulanımlar gelip beni buluyor. İnsanların enerjilerini bazen seviyorum. Dişi enerjiler beni besliyor ve mutlu kılıyor. Çok sayıda meleğim olduğunu biliyorum. Onları saygı ve minnetle kutsuyorum. Hayat denen rüyama anlam ve zevk katan yaratıklar onlar.

Gene de aynı ipte çok sayıda cambazın oynaması gibi çatışmalar ya da paylaşamamalar yaşanıyor. Bunu yaşadığımız topraklara ve kültüre bağlıyorum. Etnik kökenlerim bu dünya dışına dayandığı için bu dünya yaşantılarına ayak uydurmakta çok zorlanıyorum. Bu dünyanın benim için geçici bir istasyon olduğunu çok iyi biliyorum. Ne kadar hasarsız ve zedesiz atlatırsam o kadar iyi. Ruhsal ailemi çok seviyorum. İyisi ve kötüsü ile onları kabulleniyorum. Bana refakat ettiklerini biliyorum. Bu aşamada internete çok minnettarım; 2150'den dostlarımı bana getirdiği için. Duygular alemi, içinde yaşadığımız sosyal ortamların çok ötesinde bir alem. Mutat &c.. ( devamı )

papatyanın yapraksız sapı

Sat, 02 Aug 2008 10:09:00 +0300

Geldiğim yaşı düşününce hayatın ne kadar kısa olduğunu daha bir idrak ediyorum. Bunca yıl hangi arada geçti? Ya da geçerken ben neredeydim? Matematiksel bir hesap yapsam, şartları da zorlayarak... demek ki yolun büyük bir kısmını çoktan geçmişim. Bundan sonra ne kadar yaşayacağım belli değil.. Ama ne derece sağlıklı olacağım? Bu çok şüpheli. Yani, bir 100 yıl daha yaşayabilecek olsam dahi bunu sağlıklı/ sıhhatli yaşayamadıktan sonra çok faydası yok.

Peki, hayat adına yapılabileceklerin ne kadarını yapabildim? Bazen ömrümüzü "kelebeğin ömrü" ile kıyaslamalıyız. Zaman çok göreceli bir değer. "Yapabileceklerimin ne kadarını yaptım" önemli bir soru.. Tümünü yapabilmek mümkün değil bence. Zaten, hayat gailesi dediğimiz çabalar aslında "ıskarta" yaşamlar. Birşeyler yapıyor görünüp de aslında rutin işlerle uğraştığımız çok oluyor. Tüm bunları "yapılanlar" listesine katmak gereksiz.

Gene de, hayatı bir sinema salonu gibi görüyorum. Birileri geliyor, kendi filmlerini izliyor, başkaları geliyor, onlar da kendi filmlerini izliyor. Herkes aynı filmi izlese bile, filmi kendine göre yorumluyor, kendine göre anlamlandıyor. Ama, dünya filmi oynamaya devam ediyor.

"Dünya filminin senaryosu"nu ne derece değiştirebiliyoruz? İşte "öz" burada. Yoksa hayatın "rutin" olayları zaten "dolgu". Bir can verilmiş bize ve şu an bilemediğimiz gün sayısı sınırlı. Bir papatyanın yapraklarını koparır gibi, birer birer solduruyoruz günleri. Ve bir gün elimizde kalıyor papatyanın yapraksız sapı.

gumanji 2,8,008

.. ( devamı )

Gitme eylemi içinde...

Thu, 17 Jul 2008 11:34:00 +0300

duygular dans ediyor yakamozların gölgesinde
köpüğüne dolgun şampanya misali
kabarıp kabarıp geliyor çıldırmalar
bir çırpıntılı denizin ortasında
dingin bir kamarada kilitliyim
zaman ve zamansızlığın öte yarısına sarkmış
sanki bir çizik atılsa duygularıma
dökülüp saçılacak ortalığa

fır fır dönen rulet göbeğinde
akışın tersine yol alan bir kırmızı top var
sonsuz ve sorunsuz bir dönüşe mahkum
hep dönüp duruyor duruyor
eylemsizlik ve dinginliğin bir acı çatışması bu

hayat böyle geçer bu rüyada
bir mücadele gerekli rüyadan uyanmamak için
bedenime can veren kan bu çünkü
duygularımı azdıran bu besin
varsın depresyon beni vursun

gumanji
17,07,2008 www.sonsuz.us

.. ( devamı )

Ahlaki Sınav Alanı

Mon, 14 Apr 2008 23:51:00 +0300

Dünya alanının bizim için bir sınav alanı olduğuna inanıyorum. Kendimi daimi olarak bir truman show içinde hissediyorum. Yaşam boyunca ilerleyişimde kendi üzerime deneyimlerim ile kişisel bir gelişmeyi sergileyeceğimi düşünüyorum. Bu sırada yoğun olarak çevremi gözlemliyorum ve kozmik boyutta yaşadıklarımı/ hissettiklerimi/ duygularımı/ sezdiklerimi raporluyorum. Bunu çok otomatik olarak yapıyorum. Raporlama için özel bir cihaz ya da yöntem kullanmama gerek yok. Kozmik boyut ile aramda GPRS bağlantısı var. Gördüklerimi ve algıladıklarımı anında aktarıyorum.

Bir şekilde çevremdeki tüm olaylar ve durumlar tespit ediliyor. Kamera bizatihi gözlerim. Kural ihlalleri ve aykırılıkları kendiliğinden spontane olarak fark-ediyorum. Etrafın "ahlaksal" değerlendirilmesi saniyeler içerisinde devreye giriyor. İnsan denen yaratıkların dünya yaşantıları bu şekilde sürekli olarak gözlemleniyor organik kameralar tarafından.

Tabi bunun psikolojik yükleri çok ağır. Çoğu insan habersizdir kendinin bir raportör olduğundan. Bu onların daha rahat bir hayat yaşamasını sağlar. Oysa ki "var-oluşun dayanılmaz yükünü keşfetmek" düşman başına. Böylece, sürekli bir paranoya modunda sürdürmeye tabi oluyorum. Gene de bu bir iş-bölümü. Bazı kişilerin de sakıncalı görevler alması kaçınılmaz.

Aslında, ne kadar zihin varsa, o kadar da çevreyi tarayan gözler var demektir. Kendiliğimizin sorumluluğunu sürekli değerlendirmek durumundayız. Bu, insanoğluna yüklenmiş çok ağır bir mesuliyet. "Suç" güdüsü sürekli olarak devrede. Bu faktör, bir "oyunu zorlaştırıcı" olarak hayatlarımıza giriyor. Böylece, dingin ve sakin bir yaşantı ihtimali azalıyor. "Karıştırıcı" güçler sürekli olarak görevde.

Bu dünya varoluşunun ana amacı "yüksek iyi ahlak" olmalı. Bunu gerçekleştirmek için sürekli gayret gösteriyoruz. Hayat mücadelesi dedikleri esasında bu olmalı. Ne derece idrak edebiliyoruz? O ayrı mesele. Bilincimiz yükseldikçe hayatı tanımlamamız da değişecek doğal olarak.

gu.. ( devamı )

Eşgüdümlü Gözleme

Thu, 21 Feb 2008 23:33:00 +0200

Böylece ben kısıtlı bir zaman diliminde hayatın sözel fotoğrafını çekiyor olsam bile eşgüdümlü yaşantılar içinde sizler çok çok farklı zamanlarda bu sohbetleri paylaşabileceksiniz. Aslında kaç kişinin ve ne zaman paylaştığının da pek önemi yok. Evrensel jüri bir kez duymuş oluyor dağarcığınıza düşeni, fikirlerinizden geçeni. Öylesine derin ve donanımlı bir evren içinde yaşıyoruz ki, sadece davranışlarımız değil, entellektüel yaşantılarımız, duygusal yaşantılarımız, sezgisel yaşantılarımız ve internet yaşantılarımız anı-anına kayıt altına alınıyor. Yaşamımızın her anı kaydediliyor, fişleniyor ve arşivleniyor.

Elbet çok irrite edici ve irkiltici bir farkındalık bu. Düşünsenize, her kıpırdayışınız, her nefesiniz, kalbinizin her atışı ve zihninizden geçen her elektrik akımı takip ediliyor. Senkronize ya da eşgüdümlü olarak izleniyorsunuz.
Mahremiyet nerede kaldı?
Hani gizlilik?
Hani özel hayatınız?
Hani kişisel inançlarınız?
Hani duygusal dokunulmazlığınız?
Hani çıplaklığınızı örten giysileriniz?

Aslında "akaşik kayıtlar" her dönem böyleydi. Sadece biz bilmiyorduk. Bizim çocukluğumuzda sesleri ve görüntüleri kaydeden böylesine cihazlar yoktu. Bilgileri ve eylemleri kaydeden/ saklayan, gerektiğinde "şak" diye karşınıza çıkaran "digital" sistemler yoktu. Banka kartları dağıtılırken bilgisayarların bu bilgileri nasıl tutacağı konusunda kuşkularım vardı. Oysa şimdi uydulardan an be an gözlemlendiğimizi çok iyi biliyoruz. Artık saklayacak şeylerimiz kalmayacak. Üstelik en derin kimliklerimize kadar "görülüyoruz".

"Yeni Çağ"ın bu getirisi hiç hoşuma gitmiyor. Her ne kadar tüm çağlarda böyle olsa bile, şimdi eylem tamamen aşikar oldu. XRay cihazında sürekli tutuluyormuşçasına içimiz- dışımız ortada. Sakınmalı/ muhafazakâr/ gizemli/ çekinik/ kapalı mi.. ( devamı )

Zaman İllüzyonu

Wed, 20 Feb 2008 16:08:00 +0200

Selam Dostlar,

İstanbul günlüklerine bir sayfa daha eklemek istiyorum.

Öyle ya, yıllar sonrasında dönüp de baktığımda çakıl taşlarını bulabilmeliyim.

Her ne kadar ben "zaman illüzyonu", vakit lineer olarak akmaz desem de, içinde yol aldığım bir sistem var. Elbet sıkı sıkıya bu sisteme tabiyim. İliklerime kadar. Hayatımıza giren/ girecek olaylar belirli olsa bile biz bir şekilde zaman çarkına tabiyiz. O olay eninde sonunda gerçekleşecek. Ama bir yeri ve belirli bir zamanı var.

Yani, bir öncesinde ya da bir sonrasında olması tabiki önemli. Çünkü bir uzun metrajlı filmin ortalarındayız ve başımıza gelecek olayları beklemek demek, gelecek bir zamanı beklemek demek.

Totalda belki de yaşadıklarımız/ yaşayacaklarımız değişmiyor. Yaşam CDmize kazınmış bir kader haritamiz var. Ne kadar zorlarsak zorlayalım bu haritanın dışına çıkamıyoruz. Çırpınmalarımız kafesimizin limitleri kadar. Üzülmek ya da sevinmek beyhude. Yaşanacaklar mutlak suretle yaşanacak. Tabi olduğumuz makro ve mikro kader sistemleri var.

İçinde oynadığımızı/ kurguladığımızı/ debelendiğimizi/ efor sarfettiğimizi/ belirlediğimizi sandığımız hayat bizim insiyatiflerimizin çok çok ötesinde bir kader örüntüsünün bir eseri/ sonucu.

Gene de biz hayat oyununu oynuyoruz. Sanki biz oynuyormuşcasına. Bazen coşuyoruz/ seviniyoruz, bazen kahroluyor/ üzülüyoruz... Sürekli doyurmamız gereken bir duygu ve fiziksel bedenlerimiz var. Onun ihtiyaçlarını karşılayamadığımız sürece bize eziyet olarak geri dönüyor. Ne yazık, eziyete ve sıkıntılara dayanıksız bir yapımız var.

Sanırım bu hem- hem yapısında bize gene mücadele etmek düşüyor. Hayatın problemlerini çok da dert etmeden, ırmağın akış.. ( devamı )

Dünyasal Göz

Wed, 06 Feb 2008 14:48:00 +0200

Kelimeleri yitirdim bu gün. Varsıllığımda yok artık kelimeler. Onlar artık ne derdimi anlatabiliyor, ne de derdime derman olabiliyor. Uzun ve derin bir rüya görüyorum tarifi müşkül. Kimi zaman bulutlar üstünde uçuyorum mutluluklardan, kimi zaman aşk acıları çekiyorum. Acılar ve tatlılar polar dünyanın ikramları bize. Hani karanlık olmasa aydınlığı bilmezdik, kötü olmasa iyiyi bilmezdik, zor olmasa kolayı bilmezdik ya; tarif edilecek manzaralar olmasa da öylesine akıp geçerdi bilincimizden hayat nehri.

Gündelik sorunlar ve tartışmalarımızın çoğu bu "hayatı kaale alma" sendomunun bir sonucu. Şanslı /avantajlı/ forslu/ varlıklı olup olmadığımız hep göreceli. Yaşadığı hayattan tümüyle memnun olan kimler acaba? Bildikleri, uyguladıkları sihirli bir formül/ yöntem var mı? Eğer bu yöntemi bizler de uygulasak aynı mutluluk pozisyonlarına ulaşabilir miyiz?

Yaşamın anlamını sorgulayan sınırlı sayıda kişi büyük ihtimal bu arayışa girmiştir. Pek çoğumuz ise gündelik hayatın hay-huyu içinde savrulup duruyoruz oradan oraya. Varılması gereken bir hedef var mı varoluşumuzu anlamlandıran? Yoksa öylesine yaşadığımızı zannederek sürdürüyor muyuz ömrümüzü?

Yine de aşk her yerde. Sinemalarda, tiyatroda, radyoda, sokaklarda, vapurlarda, duraklarda. İçimden dışarı taşarcasına onunla doluyum. Evrenin bir hediyesi bize. Bol keseden ve bonkörce. Duygusal algılayıcılarımız aşkı ne kadar koklayabiliyor? Onu ne derece görebiliyor? Ona hangi hassaslıkta dokunabiliyor? Sabunlu sudan balonlar gibi uçuşup duruyor da çevremizde aşk, bizse ona dokunmaya korkuyoruz. Korkuyoruz ki, bir deysek tüm renkleri, tüm canlılığı, tüm sihiri, tüm sevecenliği ile uçup gidecek O.

Sınırsız şansımız yok. Hayatın güzellikleri hep var ama Ona erişmemiz kısıtlamasız değil. İnanın, bu bizim zihnimizde kurduğumuz bir kısıtlama değil. Kısıtlama var; çünkü nadir olan değerlidir. Eğer çokça olsaydı kıymetini böylesine bilmezdik. Ama pırlanta gibi, yakut gibi, elmas gibi değerli. Az ve z.. ( devamı )

Hiperküpte Oyun

Tue, 29 Jan 2008 18:19:00 +0200

Silkindi ve çevresine baktı. Son zamanlarda bir tik gelmişti üzerine. Sanki birileri onu sürekli gözlüyordu. Gene şizofren takıntılarından biri olduğunu geçirdi aklından. Çantasını açtı ve 4 mg.lık hapından attı ağzına ve susuz yuttu. Bir kaç haftadır devam ettiği tiyatro çalışmalarının kendine yaramadığından dem vurdu. Evet, çalışmalar sırasında keyif alıyordu ama bir şekilde ruhuna neşter atılıyordu. Duygularının ve hissiyatının bu şekilde de'şifre edilmesi içten içe beslediği ruhunu deşiyordu sanki. Yıllardır içinde boğuştuğu nevrotizma onu sanatsal hayatında çok yüksek mertebelere taşımıştı lakin, sosyal ilişkilerinde yetersiz yaşantıları vardı. İnsanlarla birarada olmaktan sıkılıyor, onların söylemlerini dinlemekten imtina ediyordu.

Sanırsam kendine bir dünya kurmuştu ve çevresindeki dünyayı bu dünyaya uyumlandırmaya çalışıyordu. Ne çare ki, dış dünyayı dileklerine göre yönlendirmesi epeyi zordu. Çünkü, sadece niyet ile çevresel olaylar yön değiştirmiyor, şekle girmiyordu. Televizyonda seyrettiği haberler, hayalinde kurduğu ülkeye hiç ama hiç benzemiyordu. Günden güne de uzaklaşıyordu çevresel yaşantılardan. İdeal fikirler vardı sanki kafasında da, bunlar yaşadıkları ile tam bir uyumsuzluk sergiliyordu. Kendini bu ucube dünyaya ne derece kabullendirebilir, ne derece intibak sağlayabilirdi.

Bir uyumsuzluk arayışı değildi onunki. Ya da bir inatlaşma yarışı değildi. Kendini tüm olağanlığıyla kabul etmeye hazırdı. Belli ki, dünya böyle bir yerdi ve dünyayı kendine uydurma şansı olmadığına göre, kendisi bu çapraşık düzene ayak uydurmak zorundaydı. Oldum olası bu "zorundalık" ifadesi hoşuna gitmemişti. Yaşamak bir "zorundalık" gereği olmamalıydı. Heyhat, bunu dilemek için çok geç kalmıştı. Ve hatta dilemesi bir şeye yaramazdı.

Bir zamanlar eline "saklanan sırlar" isimli bir kitap geçmişti. Hayat üzerine pek çok bilgiye bu kitaptan ulaşmıştı. Zihinsel olsun, gerekse duygusal olsun yaşadığı mutlulukların çoğununu bu kita.. ( devamı )

elveda sevgili dost

Sat, 12 Jan 2008 03:05:00 +0200

Geziniyordum çöllerde. Bir tuz gölünün orta yerinde. Gölün çıkış kapısını bir türlü bulamadan. Acı ve yakıcıydı tuz. Tenimdeki suyu emiyor, nemi çekiyordu. Canımı acıtıyordu vücuduma temas ettikçe. Kilometrelerce yürümüştüm ve artık tükenmiş haldeydim. Ne umudum kalmıştı, ne de takatım. Beynim ise hepten çalışmaz hale gelmişti. İnançlarım, değerlerim, beklentilerim, hayallerim, sevdalarım... Hepsi bir oda dolusu sabun köpüğü gibi yok olmuşlardı. Belki dünya üzerinde hala çok şey vardı yaşanan ama artık benim menzilimden çıkmış gitmişlerdi.

Benim için derin bir parlaklığın içinde yoğun bir sis vardı. Evet, hala buradaydım ama yaşam denilen rüya çoktan flulaşmıştı. Bulanık bir siste yol alıyordum. Hatıralar birer birer zihnimden siliniyordu kocaman bir silgi tarafından. Acımasızca ve sakınmasızca. Sanki hiç yaşanmamışçasına, sanki hiç olmamışçasına. “Hayat” denen muamma ne kadar da boşmuş. Şimdi iliklerime kadar bu bariz gerçeği hissediyorum. Bir fabrika yangını gibi bir anda sarıp buzdan alevler her yeri, önene ne çıkarsa talan edip, silip süpürerek mükemmel bir “yokedici” olarak görevini yapıyor. Duyguları ve merhameti yok.

Hani sabah tüm sevecenliğinizle merhaba dersiniz ya yeni güne.. Gece boyu boğuşa durup deli rüyalarla.. “Hayırdır İnşallah” nidaları arasında hatırlamaya çalışırsınız yaşadıklarınızı. Heyhat! Bir görünmez el buruşturup buruşturup silip atıyordur seri bir şekilde. Ne kalıyor elinizde yaşanmışlıklardan? Hani nerede o inanılmaz hülyaların kanıtı? Kocca bir hiçlik!

Gene de bulutlu bir şubat akşamının gecesinde, aysız bir gecede perdelenmiş gökyüzünün siluetinde göz kırpıyor dost yıldızlar. Sıyrılarak kara bulutların arasından milyon kilometrelerce öteden. Rüzgarın sesi fısıldıyor... “Belki de bir anlamı vardır tüm bu didişmelerin.”

Mutluydum ben çölde. Hayallerim vardı çocukça heveslerime yakışan. Oya gibi ince ince işlediğim hayallerim. Umudumu ve arzularımı besleye.. ( devamı )

"bu yaşananlar gerçek mi"

Wed, 05 Dec 2007 11:26:00 +0200

"Şizofrenlerin gördüğü hüllüsinasyonların kendi içinde tutarlı olduğunu değerlendiren bizleriz" tespitlerine katılıyorum. Kişi kendisine dışardan bakamadığı için kendi dünyasında yaşadıklarını hemen her zaman "tutarlı" olarak değerlendirecektir. Beyin, dış dünyadan ald

Otizm ve Yapay Zeka

Sun, 02 Dec 2007 11:51:00 +0200

Şizofrenide bir kişilik bölünmesi olduğu tespiti doğru. Ama otistik bir kişinin bazı bilgileri nasıl bu derece (kolay ve) hızlı öğrendiği çok önemli. Bunu araştırmak gerek. Yıllık bütçe oluşturulması gibi, beynin de kendi faaliyetleri için kapasite tayin etmesi normal ve doğaldır. Beynin total kapasitesinin artması hangi yöntemlerle olabilir? Gelecek yıllar buna çok net cevaplar verecektir. Bugünden bakınca, bu cevapları bilmediğime göre, beynin kapasite kullanım ve yönetimini ön plana koymamız şimdilik daha akılcı görünüyor. Şöyle ifade edeyim.. düşünceyi öyle bir noktada odaklayabiliriz ki, diğer alanlara kapasite ayırımını enazda tutabiliriz. Örneğin müzik ile ilgilenen biri, tüm konsantrasyonunu ve tüm ilgisini bu alana yöneltmelidir. Böylece, sahip olduğu enerji, heves ve odaklanmayı belirli bir alanda kullansın.

Çift işlemcili/ çift hard diskli/ çift işletim sistemli bilgisayarlar benzeri, beynin kendi üzerinde ikili (ya da daha çoklu) bir yapı oluşturması, işlemlerin paralel olarak yapılabilmesi imkanını doğurur. Bu da hızı en az iki katına çıkarabilir. Bir işletim sisteminin diğerini kontrol etmesi söz konusu olabilir. Böylece sistem kendi içinde oto-kontrolünü sağlar. Birbirinden bağımsız olarak yönergeler çalıştırılabilir. Gene de toplam kapasiteyi arttırmak yönünde istenen gelişme sağlanamaz.

Bilgilerin farklı yöntemlerle beyinde kodlanması/ saklanması ve işlenmesi bir açılım sağlayabilir. Böylece, konvensiyonel olarak kullanılan sistem çok daha verimli olarak işletilebilir. Bazen problem sadece bir dönüşüm sorunudur. Çok verimli işleyen bir sistem, bir başka sisteme entegre edilmek istendiğinde “kullanım dili” uyuşmazlığından dolayı etkinliğini kaybedebilir.

Beyin, olağanüstü bir bilgisayardır. Yeni makrolar oluşturabilmesi doğal bir yeteneğidir. Öğrenmeyi öğrenebilir. Bugünkü inançlarımızın aksine, dış beyinler ile kontakt kurabilir ve bilgi/ bilinç transfer ede.. ( devamı )

Ruhların Yolculuğu

Sat, 01 Dec 2007 22:47:00 +0200

"Ruhların Yolculuğu" ve "Ruhların Kaderi" kitaplarında insanın geçmiş yaşantıları irdeleniyor ve ruhun süregelen yolculuğunda yaşadığı serüvenler gözleniyordu. Psikiyatrist ve psikologların araştırmalarına göre, hipnoz altındaki kişiler geriye doğru ruhsal yolculuklarında, doğuma kadar ve hatta doğum öncesi yaşantılarına kadar gidebiliyorlarmış. Daha önceki yaşantıların çok farklı ortam ve koşullarda olması mümkün. Hatta cinsiyet ve tür faklılıkları bile olabilir.

Ruhun, "duyguları" ne derece tanıdığı, önceki yaşantılarına bağlıdır tabi ki. Önceki yaşantıların hatırlanması, sabah bir rüya gördüğümüzü düşünüp de rüyamızı hatırlayamamamız

"duygular" paket programı

Fri, 30 Nov 2007 22:45:00 +0200

Ögrenmeyi inceleyen araştırmacılar, anlama ve ögrenmeyi dört ana başlıkta topluyorlar. a) alışkanlık b) klasik koşulama c) edimsel koşulama d) karmaşik ögrenme.

Bunlardan "alışkanlık", alışılagelmiş/ mutat uyaranı gözardı etme etkisini taşiyormuş. Gündelik yaşa.. ( devamı )

Yeni Çağın Yapay Zekası

Thu, 29 Nov 2007 22:10:00 +0200

“Bu yaşta bu zeka, ilerde yapay zeka..”

Çocuklugumuzda böyle bir tekerleme vardı. O zamanlar pek kafa yormamıştım. Daha doğrusu, “yapay zeka”nın ne’menem bir şey olduğu konusunda en ufak bir fikrim yoktu. Hoş; zaten bugünde pek bir fikrim yok. Olsun, ben gene de aklıma

Felekten Diledim Bu Kadar Dilek

Thu, 06 Sep 2007 10:42:00 +0300

Enerjisini kullanıyordu zamanın. Zaman kendi üzerine sarmalanmıştı. Vakit nakitti, ve güçtü artık. Giz, gizem, gizemlilik deli gibi sızıyordu teninden. Üç dilek dilemi

zaman sarkması

Wed, 15 Aug 2007 01:49:00 +0300

Saatine bir kez daha baktı. Randevu konusunda çok titizdi. “Dakik” tanımlaması hafif kalır. Yüreği ağzında bir tavşan gibiydi. Sanki işler bir dakika gecikse, evrenin akışı bozulurdu. Bu kadar titiz olmak O’nun diğer ilişkilerine de olumsuz yansıyordu. Arkadaşlarını zaman zaman çok huzursuz ettiğinin farkındaydı. Ama, elinden de bir şey gelmiyordu. Aşırı titizlik, yapısında vardı.

“Kompetan” derlerdi arkadaşları O’na. Beyninin bir fabrika gibi çalıştığını söylerlerdi. O gülüp geçerdi. “Tanrı vergisi bu yetenek olum” derdi. “Nazar etme ne olur, çalış senin de olur” diye eklerdi. Diyelim, tatile çıkacak olsa, tatilinin tüm anlarını tatile çıkmadan bir bir planlardı da, tatile çıkmaya bile gerek kalmazdı. İşte öylesine sıkıcı bir adamdı.

Ama, bu sefer içinde bir daraltı kabarıp kabarıp geliyordu. Sanki beyninde yazdığı o kallavi programa bir yerlerden virüs bulaşacaktı. Yani, henüz bulaşmamıştı ama, sanki bulaşacaktı. Bostancı’dan kalkan feribot, Yenikapı iskelesine yedi dakika geç yanaşmıştı. Yedi dakikalık bir fark O’nun için korkunç bir açıktı. Sanki, borsaya büyük yatırımlar yapmış da, bir anda endeksler allak bullak olmuş gibi sarsılmıştı. Feribot iskeleye yanaşırken kalbi küt küt atıyordu. Bir an yüzünde gülümseme belirdi ve geçti. Geçen yaz Avşa’da yaşadığı coşku dolu keyifli günleri hatırladı. Bir yaz tatilinde hiç bu kadar eğlendiğini hatırlamıyordu. “Eğlenmek” sözü bile onun lügatında yer almazdı halbuki. Tatile çıkarken bile, hesap makineleri, ajandası, bulmaca dergileri ve o çok değerli cep telefonunu yanından ayırmazdı.

Bu yaz Avşa’ya gidip gitmeme konusunda büyük tereddütler yaşamıştı. Muhasebe bürosunu gönül rahatlığı ile teslim edebileceği birileri.. ( devamı )

çöreklendi AŞK

Sun, 12 Aug 2007 15:22:00 +0300

Umutlarım tükendiğinde, aşkım da tükenir. Ruhumu besleyen umutlarım, için için yanan gönlümü de besler, o kor ateşi canlı tutar. Aşk, sürekli beslenmesi gereken ateş gibidir. Sürekli içimi yakar ama ben gene de onu beslerim. Kandille çalışan makine gibiyim. Ateşim söndüğünde, canlılığım da sönüp gider. Hep istim üzerinde olmak durumundayım. İçimi yakan arzu ve duygular, hep yakıcı/ hep irrite edici olmalı. Eğer, sakinlik ve dinginlik çıkıp gelirse, aşk da pencerelerden uçup gider.

Hapsedilesi bir enerjidir aşk. Çok uzaklardan kokuları izleyerek gelip yüreğime çöreklendiğinde sevmiştim ben onu. Evet, dikenli çalı gibi içime batıyor/ içimi acıtıyor ama gene de aşırı bir bağımlılık yaratıyor diyordum kendime. Sanki bir kene tenime yapışmıştı, canımı öylesine acıtıyordu, ondan sıyrılmak istiyordum, ama söküp atamıyordum. Çünkü, bir şekilde tenimin de O'na ihtiyacı vardı. Tüm sıkıntı ve acılarıma karşın, onu söküp atmak ruhsal bir ölüm demekti.

Evet, hayatta güçlü ve metanetliydim. Genellikle kendime yeterdim. Keyifli ve doyumlu olmayı başarabiliyordum. Ama, birşeyler eksikti. Hani, bir yağlıboya tabloya bakarsınız da, "hımmm, çok güzel bir resim, lakin sanki biraz içinde heves eksik" dersiniz ya; İşte öylesine, bir bütünlüğün kaçınılamaz eksikliği sergilenir yalnızlığımızda. İçine o sihirli ruh üflenmemiştir. Sahnede şarkıcı şarkısını söyler gider, şarkılarına şevk ve arzuyu katmadan.

Çok uzaklardan gelir aşk ve ruhuma çöreklenir. Kontrastı arttırılmış bir televizyon gibiyimdir artık. Keyifleri ve tedirginlikleri doruklarda yaşarım. Kazandığım zaman çok kazanacak, kaybettiğim zaman çok kaybedeceğimdir. Kumarın makasını açmışımdır. Duygulanıml.. ( devamı )